Sevgistanbul

Son zamanlarda büyük şehirlerden kaçıp neredeyse köy hayatına dönmek pek bir moda. Ya da benim gözüme bu haberler daha çok çarpıyor.Herkeste bir organik takıntısı ama daha da önemlisi insanlardan kaçma isteği. Tamam, insan insanın kurdu ve birbirimize verdiğimiz zararı doğada başka hiç bir şey bize veremez ama cidden doğru insanlarla olunduğunda insan aynı zamanda başka [...]

Yıllardır yazmadığıma şaşırdığım bir konu buldum.Bayan kelimesi.Bu kelimenin kullanımına sinir oluyorum. Hele hele hemcinslerim tarafından kullanılıyorsa.Bana temel olarak lümpen geldiği için belki de.Bu konuda son günlerde yazılmış iki yazıyla karşılaşınca bu konuda iki çift laf etmenin zamanı geldi diye düşündüm. Kürşat Bumin bir akademisyenden alıntı yaparak erkeklerden söz edilirken bay denmezken kadınlardan bahsedilirken bayan denmesini [...]

Geçtiğimiz hafta içinde sanki yeterince saçma tartışmamız ve vakit kaybımız yokmuş gibi bir de nurtopu gibi mühür meselemiz çıktı ortaya ve evet yazan mühürlerin tercih olarak değiştirileceği açıklandi. Ayşe Arman sağolsun!Ayşe Arman okumuyorum diyemem. Tam aksine kaçırsam bile geri dönüp arşivden okuduğum da oluyor özellikle ropörtajlarını ilginç bulduğum için,ama bazen öylesine aptalca şeyler yazıyor ki bunları söylemek için ya gerçekten zeka ve algılama seviyesinin düşük olması lazım ya da başka bir niyeti diyorum.

Ramazan’a hazırlıksız da olsa İstanbul’da başlamanın ne kadar güzel olduğundan bahsedecektim ki üç günü bitti bile!Ramazan nedeniyle çalışma mekanım değişse de tempomuzda hiç bir değişiklik olmadığı için aslında saatler nasıl geçiyor anlamıyorum.Sadece susuzluk fena hissediliyor ki bu kadar sıcak günlerde o kadarı da normal.

Geçenlerde Nihal Bengisu Karaca (kolaylık olsun diye NBK diyeceğim), referandumdaki pozitif ayrımcılık maddesine önce hayır diyen Ali Bulaç’ın özetle kadının yeri fıtraten aslında evidir mealindeki yazısına nefis bir cevap yazınca içimin yağları eridi. Ve bir kez daha fark ettim ki biz ne istediğimizden çok ne istememizin doğru olduğu ya da gerektiğine dair yönlendirmelerle, yani dışarıdan kaynaklanan sebeplerle toplumsal rollerimize büründürülüyor ve bize verilenlerle mutlu olmamız gerektiğine inandırılıyoruz.

Neredeyse herkesin öyle ya da böyle tatile ‘çıktığı’ ya da bir yerlere gitmese bile işlerinde mevsimden kaynaklanan bir yavaşlamaya girdiği bir dönemdeyiz.
Ben de bu sene beklenmedik biçimde kesintisiz 15 gün ara verebilince önce mutlu oldum. Zira benim işimde iki hafta kesintisiz izinli olmak aslında istisnai bir durum ama bu sene öyle denk geldi.

Yazarımız yıllık izninin bir böülünü kullanacağından bir süre yazılarına ara verecektir klişe ifadesini kullanabiliyor olmaktan mutluluk duyuyorum doğrusu.Her ne kadar Cumartesi çalışsam ve Pazar başlamış iznimin resmi olarak sadece 5 (beş) gününü kullanacak olsam da henüz tatil havasına girmiş değilim.

Bir geziyi anlatmanın en iyi yolu sıcağı sıcağına yazmak.Teknoloji sayesinde bu mümkün de artık,ama o zaman da insanın yanında bilgisayar taşıması ve değerli zamanını internete harcaması gibi sorunlar ortaya çıktığı için Roma’da geçirdiğim 3 gece 2 günlük kısa geziyi ancak döndükten sonra aktarabiliyorum.

Bana bir form verseler ve herhangi bir bağımlılığınız var mı diye sorsalar ilk cevabım hayır olur. Ne de olsa kötü alışkanlık diye akla gelebilecek şeylerden hayatı boyunca uzak kalmış biri olan ve de bundan mutluluk duyan biriyim. Ne var ki es geçtiğim ve kendimle birlikte milyonlarca kişiyi aslında fark etmeden fazlasıyla mağdur eden bir bağımlılık türü var: İnternet bağımlılığı.

Cocukluguna dair cok eski hatiralari hatirlayabilen, 3-4 yasina kadar geri gidebilenlerden biri olmadim hic. Hatta kronolojik bir hafizam bile yok denebilir cocukluguma dair. O nedenle o yillarin izi belki bir derece TV programlari sayesinde surulebilir. Zira tek kanalli bir donemde yetisince herkesin hafizasi ortak oluyor mecburen.